۱۲ نوامبر ۲۰۲۶- یک مطالعه جدید که در نشریه Nature Medicine منتشر شده است، نشان می‌دهد که انجام تمرینات مقاومتی (مانند وزنه زدن) می‌تواند مکمل بسیار ارزشمندی برای درمان چاقی با داروی تیرزپاتاید باشد. این ورزش‌ها به بیماران کمک می‌کنند تا بدون اخلال در روند کاهش وزن‌، بافت‌های بدون چربی بدن خود را بهتر حفظ کرده و قدرت عضلانی خود را افزایش دهند.

نگرانی از کاهش توده عضلانی در اثر کاهش وزن با داروهای جدید

داروهای شبه‌انکریتین (مانند تیرزپاتاید) مدیریت چاقی را متحول کرده‌اند و توانسته‌اند وزن بدن را بین ۱۵ تا ۲۴ درصد کاهش دهند. با این حال، همزمان با کاهش قابل توجه چربی، بیماران مقداری از بافت نرم بدون چربی (LST) بدن خود، از جمله عضلات اسکلتی را نیز از دست می‌دهند.

مطالعات قبلی با استفاده از روش تصویربرداری  DXAنشان داده‌اند که در طول درمان با این داروها، میزان بافت بدون چربی بدن بین ۱۱ تا ۱۴ درصد کاهش می‌یابد. این موضوع باعث نگرانی در مورد بروز «سارکوپنیا» (تحلیل رفتن عضلات)، ضعف جسمانی، افزایش خطر سقوط و شکستگی استخوان شده است؛ به‌ویژه در افراد میانسال و مسن.

در حالی که داروهای جدیدی برای حفظ عضلات در حال آزمایش هستند، محققان معتقدند تمرینات مقاومتی راهکاری در دسترس، ایمن و احتمالاً مؤثرتر است.

کارآزمایی بالینی: ترکیب تیرزپاتاید با تمرینات مقاومتی تحت نظارت

محققان در استرالیای غربی، یک مطالعه ۴۰ هفته‌ای را بر روی ۱۲۰ فرد بزرگسال (۵۰ تا ۷۰ ساله چاق یا دارای اضافه وزن همراه با یک بیماری) که کم‌تحرک بودند، انجام دادند. شرکت‌کنندگان به دو گروه تقسیم شدند:

۱. گروه اول (T): فقط داروی تیرزپاتاید را دریافت کردند.

۲. گروه دوم (T+REx): هم تیرزپاتاید دریافت کردند و هم سه جلسه تمرین مقاومتی (وزنه زدن) تحت نظارت هفتگی انجام دادند.

هدف اصلی این بود که مشخص شود آیا تمرینات مقاومتی می‌تواند از دست رفتن بافت بدون چربی جلوگیری کند، بدون اینکه مانع از چربی‌سوزی شود یا.

یافته‌ها: ورزش باعث کاهش اثرگذاری دارو نمی‌شود

افزودن تمرینات مقاومتی، از مزایای کاهش وزن ناشی از تیرزپاتاید نکاست. هر دو گروه حدود ۲۲ کیلوگرم وزن کم کردند که بخش اعظم آن از چربی بدن بود. بنابراین، ورزش با روند چربی‌سوزی تداخل نداشت.

تمرینات مقاومتی به حفظ بافت بدون چربی کمک می‌کند

اگرچه در هر دو گروه کاهش بافت بدون چربی مشاهده شد، اما در گروهی که ورزش می‌کردند، کاهش بافت بدون چربی کمتر بود. در پایان دوره، افرادی که فقط دارو مصرف کرده بودند حدود ۴.۷ کیلوگرم از بافت بدون چربی خود را از دست دادند، در حالی که در گروه ورزش، این مقدار ۳.۶ کیلوگرم بود. این یعنی تمرینات مقاومتی توانستند حدود ۲۳ درصد از تحلیل بافت بدون چربی را مهار کنند (معادل حفظ ۱.۱ کیلوگرم بافت بیشتر).

افزایش چشمگیر قدرت عضلانی

شاید خیره‌کننده‌ترین یافته این مطالعه، تفاوت در قدرت عضلانی بود. در حالی که افراد گروه اول (فقط دارو) در تمام تست‌های قدرتی ضعیف‌تر شدند، افرادی که تمرینات مقاومتی انجام داده بودند، با وجود اینکه مقدار کمی از بافت بدون چربی خود را از دست داده بودند، قوی‌تر شدند. این یعنی تمرینات باعث شد قدرت عضلات آن‌ها حتی با وجود کاهش وزن، بالا برود.

بهبود وضعیت سلامت قلب و متابولیسم

هر دو گروه بهبودهای مشابهی در سلامت قلب و متابولیسم نشان دادند، از جمله:

·  کاهش فشار خون سیستولیک (فشار خون بالا هنگام انقباض قلب) حدود ۱۵ تا ۱۷ میلی‌متر جیوه.

·  کاهش فشار خون دیاستولیک (فشار خون در زمان استراحت قلب).

·  بهبود سطح قند خون، انسولین و HbA1c(قند خون میانگین سه ماهه).

·  کاهش کلسترول و تری‌گلیسیرید.

نکته مهم این است که اضافه کردن ورزش، باعث افزایش عوارض جانبی دارو (مانند تهوع یا مشکلات گوارشی) نشد.

نتیجه‌گیری: تمرکز بر «قدرت» به جای صرفاً «جرم عضلانی»

محققان معتقدند تمرینات مقاومتی به جای اینکه فقط بر حفظ مقدار عضلات تمرکز کنند، باید بر افزایش قدرت و عملکرد عضلات متمرکز باشند. این مطالعه نشان می‌دهد که ترکیب دارو و ورزش، راهکاری ایمن و در دسترس برای جلوگیری از ضعف جسمانی و تحلیل عضلات در دوران درمان چاقی است.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20261112/Muscle-benefits-of-lifting-weights-while-taking-tirzepatide.aspx